อยู่ๆรู้สึกคิดถึงพันทิปขึ้นมา และลองเข้ามาดูในรอบ 8ปีได้ที่ไม่ได้เคยเข้ามาเลย ตอนนี้ก็อายุเลข3กว่าแล้ว ไม่รู้ว่าเพื่อนๆทุกคนยังใช้ตรงนี้ยังใช้กระทู้แบบนี้พูดคุยถามไถ่กันมากน้อยสักแค่ไหนแล้วนะคะ จากที่เคยเล่นเฟสบุ๊คเป็นหลัก ตัวเราก็ได้ปิดแพลตฟอร์มนั้นไปเป็นเวลาเกือบปีแล้ว มาอยู่กับตัวเองสงบๆ เหตุผลเพราะอะไรช่างมันเนาะ เอาเป็นว่าตอนนี้เรามีเรื่องให้คิดเยอะแยะมากแต่สิ่งที่ทำให้สมองเราณ.ตอนนี้คิดไม่ตกเลยก็คือ การเข้ามาในชีวิตคนๆนึง ซึ่งคบหาดูใจกันมาสักพักนับรวมราวเกือบ3ปีได้แล้ว ซึ่งตอนแรกทุกอย่างลงตัวเพราะอะไรใหม่ อะไรแรกๆด้วยมั้งค่ะ จะว่าชี้นกเป็นนกไม้เป็นไม้เลยก็ได้ ฟังแล้วโบราณดูแก่เหมือนกันแฮะ! 5555 แต่หลักๆเลยคือปัจจุบันนี้มันเปลี่ยนไปหมดแล้วค่ะ ทุกอย่างล้วนตามการเวลาซึ่งตรงนั้นเราทราบดี แต่แค่อยากฟังความคิดเห็นหรือการควบคุมความรู้สึกคนในวัยเดียวกัน หรือต่างวัย หรือตกในสถานการณ์เดียวกันว่าต่างคนต่างมีการจัดการความรู้สึก หรือทำให้ตัวเองรู้สึกดี คิดแง่บวก หรือมีวิธีคลายเครียดยังไงกันบ้าง เริ่มเลยนะคะ......................
เรากับแฟนไม่มีลูกด้วยกันค่ะ และอายุเท่าๆกัน ตอนแรกเป็นที่กล่าวไว้ข้างต้น คือ ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ เอาใจสารพัด การตกลงของเราตั้งแต่แรกคือ อย่าทำอะไรที่มันฝืนตัวเองเกินไปเพราะสักวันถ้ามันเปลี่ยนคนที่รับรู้ได้และเสียความรู้สึกจะเป็นคนใดคนนึงในสองเราแน่ๆ ซึ่งเลือกการเซฟความรู้สึกตรงนี้ไว้น่าจะดีที่สุด
ปีแรกที่คิดว่าจะปรับกันได้ : มันดีค่ะ ดีมาตลอด การเอาใจที่1เช่น กินอาหารไม่ว่าจะอะไรก็ตามต้องป้อนเราคำแรกก่อนเสมอเหมือนให้ลองชิม,ข้ามถนนจับทุกครั้ง,นอนกอดทุกคืน,ไม่เคยนอนห่างกัน ไปไหนมาไหนต้องมีเค้าข้างๆเสมอ ช่วงนั้นเราจะมีกันแค่2คน เพื่อนฝูงไม่มีเลยเพราะเลือกจะแยกออกมาอยู่กันเอง แต่ก็มีทะเลาะ ง้องอนกันปกติภาษาคู่รักแต่สักพักก็จะดี เพราะบางทีความทะเล้นขี้เล่นของเค้ามันทำให้เรายิ้มและหัวเราะตลอด ทั้งหมดในบางข้อที่เค้ามีเราไม่เคยได้รับจากใครเลย เลยทำให้ตอนนั้นคิดว่าเราอาจจะรักกันได้อะไรไม่ดีก็ค่อยปรับ เค้าเป็นคนที่เงียบค่ะไม่ชอบการทะเลาะหรือพูดใส่กันแรงๆและไม่เคยพูดหรือฟังการอธิบายอะไรยาวๆมาก่อนจากที่เค้าบอกนะคะ ประมาณว่าอธิบายอะไรที่จะใช้เหตุผลหลักการเยอะๆหรือคำพูดที่เข้าใจยากๆเข้าจะไม่ฟังเลย แต่ก็เหมือนพยายามฟังนิดหน่อยเพื่อเป็นการแบ่งรับแบ่งสู้ ว่าเขาเองก็พยายามแล้วนะที่จะฟังแต่ฟังไม่ได้จริงๆถ้ามันจะยาวมากๆหรือละเอียดมากๆ แรกๆก็เลี่ยงจะพูดหรือปรึกษาเรื่องละเอียดเรื่องที่เป็นความลับของเราหรือรายละเอียดครอบครัวลึกๆต่างๆเพราะคิดว่าพึ่งคบกันบางอย่างก็ยังไม่ต้องคิดหรือพูดออกไปก็ได้เพราะไม่รู้จะอยู่คบกันไปอีกนานไหม แต่ก็คบกันต่อไปเรื่อยๆจนคิดว่าช่วงปีกว่าๆที่คบกันเนี้ยเราเปิดใจหลายๆเรื่องไปเยอะแล้วเพราะคิดว่ารักและจะคบยาว เลยเล่าขอคำปรึกษาหรือถกเถียงกันเรื่องชีวิตคู่ ชีวิตครอบครัว หรือเรื่องอนาคตที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ว่ามันจะเป็นยังไงต่อไปอยู่เสมอๆแต่เค้าไม่ชอบฟัง ถามอะไรไปก็เงียบและตอบแต่ไม่รู้ ยังไม่ได้คิด ทั้งๆที่มือตัวเองยังสไลด์มือถือดูอย่างอื่นไปเรื่อยๆอยู่ จนบางทีต้องบางวางก่อนไหมคุยกันก่อน เค้าก็วางแต่ตาก็มองเหม่อไปข้างหน้าทำไม่สนใจเราตรงหน้าที่พูดๆอยู่เค้าบอกพูดมายาวๆทั้งหมดก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอก จนเราร้องไห้ทุกครั้งในการที่ต้องคุย เค้าก็ทำเหม่อทำเฉย เอามือปาดน้ำตาให้เราแล้วบอกไม่ต้องคิดอะไรมากมาก สัญญาครั้งหน้าจะฟังและพยายามอธิบายอะไรให้เราเข้าใจบ้างสัญญาแต่เป็นครั้งหน้านะตอนนี้ปวดหัวคิดอะไรไม่ออก ไม่อยากเห็นเราร้องไห้หรือเสียใจบ่อยขนาดนี้ แล้วก็เงียบไป ไปเล่นมือถือบ้าง ร้องเพลงฮัมพ์เพลงในลำคอหรือมีคนทักแชทมาเป็นเพื่อนก็ไปคุยกับเพื่อนเลยบ้างซึ้งไม่สนใจเรื่องที่เราพูดอีกต่อไป และทำธุระจากเพื่อนเสร้จก็ไม่สนใจมาถามเรื่องที่เราค้างคาไว้อีกต่อไป แต่ก็ยังทำตัวปกติ ไปไหนจับบมือตลอดคอยถามหิวข้าวไหมคือปกติไปเลยแต่แค่ไม่มาถามเรื่องที่เป็นปัญหาที่เราบอกว่ามันจะมีปัญหาานะถ้าไม่รีบเคลียร์ แต่เค้าคือไม่สนใจไปเลย เราร้องไห้คนเดียวบ่อยครั้งมาก รุ้สึกเค้าท็อคซิคกับเรา และก็คิดว่าเค้าเองก็คิดว่าเราทำตัวท็อคซิคใส่เค้าเช่นกัน ทุกอย่างตอนนี้เหมือนเริ่มระอากันทั้งคู่ การสัญญาทุกครั้งว่าตัวเค้าเองจะพยายามทำเมื่อเกิดเหตุหารณ์แบบ เค้าทำไม่เคยได้เลยสักครั้ง แต่ตัวเราเองเริ่มรู้สึกชินบางทีก็ชาพอเค้าเริ่มเงียบเราก็เงียบบ้างแต่ก็ต้องบอกปิดท้ายตลอดว่าคิดว่าพวกเราคงแก้ไม่ได้แล้วล่ะ แต่เค้าจะพูดเสมอว่าแก้ได้สิเดี๋ยวก็ดีเหมือนยื้อกันมาสักพักนึงแล้ว มีหลายครั้งที่เริ่ถอยต่างคนต่างถอยแยกกันอยู่ได้สัก10วันก็โหยหาต้องกลับมาหากัน แล้วก็เกิดข้อตกลงว่าจะทำมันให้ดีขึ้นทุกครั้งจะพยายามทำทุกครั้งแต่ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง และเราต้องทำตัวชินทุกครั้งที่เป็นแล้วแอบเก็บมาคิดสะสมในใจตัวเองกลายเป็นคนคิดมากเรื่องที่จะคุยกับเค้าไปเลย แต่เราก็เลือกที่จะคุยอธิบายอะไรๆอยู่เสมอ แต่พอถึงคิวเค้าต้องตอบเค้าจะเงียบอะค่ะ แล้วบอกไม่รู้คิดไม่ออกไม่ออก ไม่รู้เหมือนกัรต้องทำไง เป็นคนพูดน้อยอยู่แล้วไม่อยากเอาเครียดมาใส่หัวให้เราหยุดพูดและลืมๆไปก่อนได้ไหมแบบนั้น จนล่าสุด เราร้องไห้เพราะปัญหาที่เค้าเป็นมันเริ่มหนักสำหรับเราอาการเหม่อ มองอะไรลอยๆตอนเราพูดพูดไปเยอะมากแต่ฟังแล้วทะลุหูไปเลยถามว่าเข้าใจไหม เค้าตอบว่าเข้าใจแต่พอบอกว่าเมื่อกี้ถามอะไรไป เค้ากลับตอบว่าจำไม่ได้ เราเลยพูดว่าไม่อยากร้องไห้แล้ว เค้าบอกไม่อยากก็ไม่ต้องร้องสิร้องทำไมไม่เบื่อบ้างหรอ เราเลยพูดว่าก็อย่ามาทำให้ร้องไห้สิใส่ใจความรู้สึกตรงนี้หน่อยสะสมมานานแล้วนะจนไม่อยากคุยอะไรด้วยแล้ว เค้าตอบว่างั้นก็ไม่ต้องคุย เราเลยอึ้งและพูดว่างงั้นเธอก็ไม่ต้องมาคุยกับเราเหมือนกันเชิงประชดให้เค้าคิดว่ามันจะแย่แล้วนะ แต่เค้ากลับตอบว่าได้ ดีเลย เงียบดี แล้วต่างคนต่างเงียบไปเลยตั้งแต่เมื่อคืนตอนสองทุ่ม นอนเตียงเดียวกันเค้สหันหลังให้เรานอนหลับไป เพราะเค้ากรนถึงรู้ว่าหลับ เราทำงานกับแทปเลตบนเตียงเงียบๆก็ค่อยหลับตามไปตอนตีหนึ่งกว่าๆ แต่ก็คือนอนหันหลังให้กันไปเลยไม่ห่มผ้าผืนเดียวกันไม่กอดไม่โดนตัว เตียงหกฟุตต่างคนต่างไปอญุ่ขอบเตียงตัวเอง ตอนเช้าเค้าตื่นก่อนก็ไม่ปกติแล้วเดินออกจากห้องลงไปชั้นล่างไม่จุ๊บเหม่งไม่มีอะไรเหมือนเมือ่ก่อนอีกเลย เลยทำให้เราก็ไม่อยากทำอะไรแบบเมื่อก่อนกับเค้าเองก่อนเหมือนกัน ความรู้สึกทั้งสองฝ่ายตอนนี้คงเสียไปหมดแล้ว แต่เค้ามีเพื่อนเค้าใกล้ๆ มีแชทไว้คุยกับเพื่อนให้หายเครียดแบบคุยเรื่องไร้สาระไปไม่เคยเอาปัญหาตัวเองไปเล่านะคะ แบบคุยกันให้ฮาๆไป แต่เรานี่สb ไม่มีเพื่อนแถวนี้เลยสักคน เพพื่อนเค้าเราก็เคยไปเจอสองสามครั้งไม่สนิทเท่าที่ควรมันก็เลยทำให้เราคุยกับใครไม่ได้เลย ไม่มีช่องทางระบายความเคึรียดในหัวนอกจากไปทำเล็บทำผมคลายเครียด แต่กลับมาเจอกันคำถามต่างๆในหัวเรามากมายก็ยังคงอยู่ ไม่ยากเป็นแบบนี้อีกแล้วเหมือนทิ้งคนของตัวเองทั้งหมดมาเพื่อเค้า มาอยู่มาใช้ชีวิตเพื่อจะมีเค้า แต่ตอนนี้เคว้งเหมือนหาที่ปรึกษา ระบาย หรือคลายเครียดอะไรไม่ได้เลย แชร์ความคิดเห็นกันหน่อยนะคะ วัยนี้จะหาเพื่อนคงลำบากแล้วเราไม่อยากให้มีปัญหาเพิ่มเรื่องการหึงหวงถ้าจะออกไปไหนทำอะไนคนเดียวด้วย มาคุยกันหน่อยน่ะ
ยาวหน่อยน๊าอาจจะวนๆเรื่องเดิมๆ จริงๆมันหนักกว่านี้มากพิมพ์ไม่ไหว แต่ต้องการฟังความเห็นคนอื่นๆบ้างเพราะจะไปพูดกับเค้าอีกคงไม่พูดแล้วเบื่อเจอเรื่องเดิมๆ จะให้เลิกไปเลยก็ยังไม่ได้คิด คิดแค่จะปรับยังไง?
อยากมีเพื่อนรับฟังค่ะ
เรากับแฟนไม่มีลูกด้วยกันค่ะ และอายุเท่าๆกัน ตอนแรกเป็นที่กล่าวไว้ข้างต้น คือ ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ เอาใจสารพัด การตกลงของเราตั้งแต่แรกคือ อย่าทำอะไรที่มันฝืนตัวเองเกินไปเพราะสักวันถ้ามันเปลี่ยนคนที่รับรู้ได้และเสียความรู้สึกจะเป็นคนใดคนนึงในสองเราแน่ๆ ซึ่งเลือกการเซฟความรู้สึกตรงนี้ไว้น่าจะดีที่สุด
ปีแรกที่คิดว่าจะปรับกันได้ : มันดีค่ะ ดีมาตลอด การเอาใจที่1เช่น กินอาหารไม่ว่าจะอะไรก็ตามต้องป้อนเราคำแรกก่อนเสมอเหมือนให้ลองชิม,ข้ามถนนจับทุกครั้ง,นอนกอดทุกคืน,ไม่เคยนอนห่างกัน ไปไหนมาไหนต้องมีเค้าข้างๆเสมอ ช่วงนั้นเราจะมีกันแค่2คน เพื่อนฝูงไม่มีเลยเพราะเลือกจะแยกออกมาอยู่กันเอง แต่ก็มีทะเลาะ ง้องอนกันปกติภาษาคู่รักแต่สักพักก็จะดี เพราะบางทีความทะเล้นขี้เล่นของเค้ามันทำให้เรายิ้มและหัวเราะตลอด ทั้งหมดในบางข้อที่เค้ามีเราไม่เคยได้รับจากใครเลย เลยทำให้ตอนนั้นคิดว่าเราอาจจะรักกันได้อะไรไม่ดีก็ค่อยปรับ เค้าเป็นคนที่เงียบค่ะไม่ชอบการทะเลาะหรือพูดใส่กันแรงๆและไม่เคยพูดหรือฟังการอธิบายอะไรยาวๆมาก่อนจากที่เค้าบอกนะคะ ประมาณว่าอธิบายอะไรที่จะใช้เหตุผลหลักการเยอะๆหรือคำพูดที่เข้าใจยากๆเข้าจะไม่ฟังเลย แต่ก็เหมือนพยายามฟังนิดหน่อยเพื่อเป็นการแบ่งรับแบ่งสู้ ว่าเขาเองก็พยายามแล้วนะที่จะฟังแต่ฟังไม่ได้จริงๆถ้ามันจะยาวมากๆหรือละเอียดมากๆ แรกๆก็เลี่ยงจะพูดหรือปรึกษาเรื่องละเอียดเรื่องที่เป็นความลับของเราหรือรายละเอียดครอบครัวลึกๆต่างๆเพราะคิดว่าพึ่งคบกันบางอย่างก็ยังไม่ต้องคิดหรือพูดออกไปก็ได้เพราะไม่รู้จะอยู่คบกันไปอีกนานไหม แต่ก็คบกันต่อไปเรื่อยๆจนคิดว่าช่วงปีกว่าๆที่คบกันเนี้ยเราเปิดใจหลายๆเรื่องไปเยอะแล้วเพราะคิดว่ารักและจะคบยาว เลยเล่าขอคำปรึกษาหรือถกเถียงกันเรื่องชีวิตคู่ ชีวิตครอบครัว หรือเรื่องอนาคตที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ว่ามันจะเป็นยังไงต่อไปอยู่เสมอๆแต่เค้าไม่ชอบฟัง ถามอะไรไปก็เงียบและตอบแต่ไม่รู้ ยังไม่ได้คิด ทั้งๆที่มือตัวเองยังสไลด์มือถือดูอย่างอื่นไปเรื่อยๆอยู่ จนบางทีต้องบางวางก่อนไหมคุยกันก่อน เค้าก็วางแต่ตาก็มองเหม่อไปข้างหน้าทำไม่สนใจเราตรงหน้าที่พูดๆอยู่เค้าบอกพูดมายาวๆทั้งหมดก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอก จนเราร้องไห้ทุกครั้งในการที่ต้องคุย เค้าก็ทำเหม่อทำเฉย เอามือปาดน้ำตาให้เราแล้วบอกไม่ต้องคิดอะไรมากมาก สัญญาครั้งหน้าจะฟังและพยายามอธิบายอะไรให้เราเข้าใจบ้างสัญญาแต่เป็นครั้งหน้านะตอนนี้ปวดหัวคิดอะไรไม่ออก ไม่อยากเห็นเราร้องไห้หรือเสียใจบ่อยขนาดนี้ แล้วก็เงียบไป ไปเล่นมือถือบ้าง ร้องเพลงฮัมพ์เพลงในลำคอหรือมีคนทักแชทมาเป็นเพื่อนก็ไปคุยกับเพื่อนเลยบ้างซึ้งไม่สนใจเรื่องที่เราพูดอีกต่อไป และทำธุระจากเพื่อนเสร้จก็ไม่สนใจมาถามเรื่องที่เราค้างคาไว้อีกต่อไป แต่ก็ยังทำตัวปกติ ไปไหนจับบมือตลอดคอยถามหิวข้าวไหมคือปกติไปเลยแต่แค่ไม่มาถามเรื่องที่เป็นปัญหาที่เราบอกว่ามันจะมีปัญหาานะถ้าไม่รีบเคลียร์ แต่เค้าคือไม่สนใจไปเลย เราร้องไห้คนเดียวบ่อยครั้งมาก รุ้สึกเค้าท็อคซิคกับเรา และก็คิดว่าเค้าเองก็คิดว่าเราทำตัวท็อคซิคใส่เค้าเช่นกัน ทุกอย่างตอนนี้เหมือนเริ่มระอากันทั้งคู่ การสัญญาทุกครั้งว่าตัวเค้าเองจะพยายามทำเมื่อเกิดเหตุหารณ์แบบ เค้าทำไม่เคยได้เลยสักครั้ง แต่ตัวเราเองเริ่มรู้สึกชินบางทีก็ชาพอเค้าเริ่มเงียบเราก็เงียบบ้างแต่ก็ต้องบอกปิดท้ายตลอดว่าคิดว่าพวกเราคงแก้ไม่ได้แล้วล่ะ แต่เค้าจะพูดเสมอว่าแก้ได้สิเดี๋ยวก็ดีเหมือนยื้อกันมาสักพักนึงแล้ว มีหลายครั้งที่เริ่ถอยต่างคนต่างถอยแยกกันอยู่ได้สัก10วันก็โหยหาต้องกลับมาหากัน แล้วก็เกิดข้อตกลงว่าจะทำมันให้ดีขึ้นทุกครั้งจะพยายามทำทุกครั้งแต่ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง และเราต้องทำตัวชินทุกครั้งที่เป็นแล้วแอบเก็บมาคิดสะสมในใจตัวเองกลายเป็นคนคิดมากเรื่องที่จะคุยกับเค้าไปเลย แต่เราก็เลือกที่จะคุยอธิบายอะไรๆอยู่เสมอ แต่พอถึงคิวเค้าต้องตอบเค้าจะเงียบอะค่ะ แล้วบอกไม่รู้คิดไม่ออกไม่ออก ไม่รู้เหมือนกัรต้องทำไง เป็นคนพูดน้อยอยู่แล้วไม่อยากเอาเครียดมาใส่หัวให้เราหยุดพูดและลืมๆไปก่อนได้ไหมแบบนั้น จนล่าสุด เราร้องไห้เพราะปัญหาที่เค้าเป็นมันเริ่มหนักสำหรับเราอาการเหม่อ มองอะไรลอยๆตอนเราพูดพูดไปเยอะมากแต่ฟังแล้วทะลุหูไปเลยถามว่าเข้าใจไหม เค้าตอบว่าเข้าใจแต่พอบอกว่าเมื่อกี้ถามอะไรไป เค้ากลับตอบว่าจำไม่ได้ เราเลยพูดว่าไม่อยากร้องไห้แล้ว เค้าบอกไม่อยากก็ไม่ต้องร้องสิร้องทำไมไม่เบื่อบ้างหรอ เราเลยพูดว่าก็อย่ามาทำให้ร้องไห้สิใส่ใจความรู้สึกตรงนี้หน่อยสะสมมานานแล้วนะจนไม่อยากคุยอะไรด้วยแล้ว เค้าตอบว่างั้นก็ไม่ต้องคุย เราเลยอึ้งและพูดว่างงั้นเธอก็ไม่ต้องมาคุยกับเราเหมือนกันเชิงประชดให้เค้าคิดว่ามันจะแย่แล้วนะ แต่เค้ากลับตอบว่าได้ ดีเลย เงียบดี แล้วต่างคนต่างเงียบไปเลยตั้งแต่เมื่อคืนตอนสองทุ่ม นอนเตียงเดียวกันเค้สหันหลังให้เรานอนหลับไป เพราะเค้ากรนถึงรู้ว่าหลับ เราทำงานกับแทปเลตบนเตียงเงียบๆก็ค่อยหลับตามไปตอนตีหนึ่งกว่าๆ แต่ก็คือนอนหันหลังให้กันไปเลยไม่ห่มผ้าผืนเดียวกันไม่กอดไม่โดนตัว เตียงหกฟุตต่างคนต่างไปอญุ่ขอบเตียงตัวเอง ตอนเช้าเค้าตื่นก่อนก็ไม่ปกติแล้วเดินออกจากห้องลงไปชั้นล่างไม่จุ๊บเหม่งไม่มีอะไรเหมือนเมือ่ก่อนอีกเลย เลยทำให้เราก็ไม่อยากทำอะไรแบบเมื่อก่อนกับเค้าเองก่อนเหมือนกัน ความรู้สึกทั้งสองฝ่ายตอนนี้คงเสียไปหมดแล้ว แต่เค้ามีเพื่อนเค้าใกล้ๆ มีแชทไว้คุยกับเพื่อนให้หายเครียดแบบคุยเรื่องไร้สาระไปไม่เคยเอาปัญหาตัวเองไปเล่านะคะ แบบคุยกันให้ฮาๆไป แต่เรานี่สb ไม่มีเพื่อนแถวนี้เลยสักคน เพพื่อนเค้าเราก็เคยไปเจอสองสามครั้งไม่สนิทเท่าที่ควรมันก็เลยทำให้เราคุยกับใครไม่ได้เลย ไม่มีช่องทางระบายความเคึรียดในหัวนอกจากไปทำเล็บทำผมคลายเครียด แต่กลับมาเจอกันคำถามต่างๆในหัวเรามากมายก็ยังคงอยู่ ไม่ยากเป็นแบบนี้อีกแล้วเหมือนทิ้งคนของตัวเองทั้งหมดมาเพื่อเค้า มาอยู่มาใช้ชีวิตเพื่อจะมีเค้า แต่ตอนนี้เคว้งเหมือนหาที่ปรึกษา ระบาย หรือคลายเครียดอะไรไม่ได้เลย แชร์ความคิดเห็นกันหน่อยนะคะ วัยนี้จะหาเพื่อนคงลำบากแล้วเราไม่อยากให้มีปัญหาเพิ่มเรื่องการหึงหวงถ้าจะออกไปไหนทำอะไนคนเดียวด้วย มาคุยกันหน่อยน่ะ
ยาวหน่อยน๊าอาจจะวนๆเรื่องเดิมๆ จริงๆมันหนักกว่านี้มากพิมพ์ไม่ไหว แต่ต้องการฟังความเห็นคนอื่นๆบ้างเพราะจะไปพูดกับเค้าอีกคงไม่พูดแล้วเบื่อเจอเรื่องเดิมๆ จะให้เลิกไปเลยก็ยังไม่ได้คิด คิดแค่จะปรับยังไง?